A HOSTIA EN VERSO VOLVE A VIGO: MÁIS ROSALIANA CA NUNCA

Vaia, xa había tempo que non estabamos en Vigo. Pois poetas da hostia volvemos con toda a forza á cidade onde se imprimiron por vez primeira os Cantares Gallegos da nosa sempre puxilística Rosalía.

Será o vindeiro sábado 27 de abril nun bar que se chama Detrás do Marco que, como o seu nome indica, está detrás do Marco (Museo de Arte Contemporánea de Vigo), nunha rúa que se fai chamar Londres. O que non saiba como chegar que aproveite para ir ver a ría que nesta época do ano está preciosa.

Iso si, quen chegue poderá ver un novo combate que enfrontará a poetas románticas e románticos contra poetas realistas. Terás que decidir de que bando estás:

– das que agasallan un ramo de rosas ou das que vai á saída dos estaleiros da cidade a tomar notas para a súa próxima novela.

– dos que o máis fermoso que dixeron na vida foi ‘cara de cona’ ou dos que escriben poemas cada vez que se enconan.

– das que teñen debaixo da almofada os pétalos dunha dalia onde imprimiron con fotolitos de escuma de mar os versos de En las orillas del Sar ou dos que teñen baixo a almofada os volumes completos dos episodios nacionais de Pérez Galdós.

– dos que aman Follas Novas ou das que fan o coñecido chiste co título do libro de Rosalía (e deixa as vellas…)

Vós tendes a última palabra mentres tanto as presentadoras María Lado e Lucía Aldao encargaranse de conducir os nervios de 6 nerviosas poetas que terán o gusto de aburrirvos un anaco das vosas vidas (Ledicia Costas, Daniel Landesa, Xabier Xil Xardón, Xose Daniel Costas Currás, Lara do Ar e Samuel L. París.

E para intentar contrarrestar todo ese tedio dos poetas acompañaranos o sempre divertido e xenial mig Seoane facendo ruídos.

Felíz Rosalía a todas!

Anótate no evento que é de balde!

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en A HOSTIA EN VERSO VOLVE A VIGO: MÁIS ROSALIANA CA NUNCA

VOLVEMOS!

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en VOLVEMOS!

O noso compromiso con Galicia

#1
Somos e seremos poetas.

#2
Comporemos só versos claros, sinxelos e fáciles de entender.

#3
Seremos líricos e transparentes.

#4
Apoiamos as empresas galegas onde sirven cervexa e axudamos a crear versos.

#5
Atendemos as necesidades da literatura galega e financiámonos como podemos.

#6
Seguiremos reducindo o número de sonetos nos nosos libros.

#7
Reinventaremos en Galicia o mamporro a versos.

#8
O público é o centro das nosas decisións

#9
Flexibilizamos as metáforas dos poemas con dificultades

#10
Aspiramos a ser os mellores poetas que acaben nunha caixa

Publicado en Sen clasificar | 1 Comentario

Imos pola Compostelana

As poetas, pobo errante onde os haxa, emprendemos unha tortuosa singradura cara os Highlands das duras terras de Compostela. Tal peregrinación non ten nada que ver con fins relixiosos xa que, aínda que levamos ofrenda floral a modo de versos, non está no programa depositala sobre tumba nin sartego ningún, nin sequera o de Prisciliano nin o de Rosalía. Trátase dunha expedición de conquista na que, por vez primeira, tratamos de chantar o estandarte da hostia entre os montes de Pedroso e do Viso a tender unha ponte de versos entre o Sar e o Sarela, ou simplemente a comprobar que na capital tamén se pode recitar entre cañas.

Fóra bromas.

O vindeiro mércores 13 de xuño en horario pouco apto para nictálopes (22:30) terá lugar a primeira Hostia en Verso en terras de Compostela. O noso campo de batalla será a Sala Ultramarinos (Casas Reais, 34) e enfrontara nun inédito combate ás ‘Señoras que’ Vs. ‘Señoras que non’, todo un alarde de dicotomía, de contradicción e de loita absurda. A noite estará conducido polas inigualables irmás María Lado e Lucía Aldao, e os crochets poéticos virán da banda de Ledicia Costas, Xabier Xil Xardón, Samuel L. París, Lorena Souto, Edu Estévez e Daniel Landesa. Como non podía ser doutro xeito estarán acompañados polo xenial músico mig & as súas cousas.

Non o pensedes. Se nunca estivestes nunha sesión da Hostia en Verso, non podes faltar.

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Imos pola Compostelana

Xa vale de tanto poeta e tanta hostia…

Está claro, de nós as poetas e os poetas só se acordan cando choven dez anos logo de que palmamos. É así, é moi bonito que ano tras ano teñamos un día neste país para celebrar un poeta (por estatística pura somos maioría), aínda que o resto do tempo a poesía só valla como unha cousa así medio morta do pasado. Como eses hórreos que se poñen nas fincas dos engominados para adornar.

Asumimos ese papel vale, pero as/os poetas do país non damos morrido abondo, tanto ilustre lírico celebrado parece que anima a quen seguimos con vida a abandonar este val de bágoas para que as institucións poidan celebrar este día tan necesario. Non obstante todo campo debe deixarse a barbeito de cando en cando. A leira/leria das nosas letras quere tamén que haxa día para outras e para outros, para estudosas, para narradoras, para teatreiros, así debe ser, que tanto funeral de poeta está a acabar cos loureiros do país.

É por iso que as poetasdahostia asumimos a proposta de dedicarlle o Días das Letras 2013 a un tipo de nariz vermella. Polo que vos deixamos aquí a proposta que un grupo de xente boa quere facerlle chegar á academia para o vindeiro ano. As/os poetas queremos teatro!

Roberto Vidal Bolaño para o Día das Letras Galegas

O Días das Letras Galegas cumpriu 50 anos. Felicidades. Medio século ben empregado e sen facer moito teatro. Os tempos deberían ser chegados para ese xénero que segue sendo literario. Cincuenta anos pasaron polo Día e trinta polo teatro galego e a súa profesionalización. É tempo suficiente para ter comprobado a importancia do teatro na cultura galega e tempo suficiente para valorar como contribuíu a escena galega á revitalización da lingua e a darlle un uso actual, contemporáneo e habitable.

Cincuenta anos despois do Día e trinta anos despois da romería chegamos a 2013 e damos coa cifra, tráxica en calquera caso, dos 11 anos da morte, que non desaparición, de Roberto Vidal Bolaño. Igual cadran as contas porque para falar de literatura, de teatro e de lingua non hai exemplo mellor que Vidal Bolaño: practicou a lingua e o teatro, o teatro da lingua, a lingua do teatro con toda a contundencia que lle foi dado e, algunhas veces, moito máis. As súas necrolóxicas de hai máis dunha década xa o sentenciaron como o máis importante autor galego de teatro e, once anos despois, a súa obra non deixou de medrar.

Unha obra que comeza cos símbolos e acaba na realidade, nun proceso de interpretación dese lugar onde o mundo se chama Galicia que poucos autores, de teatro, narrativa ou poesía, poden igualar. Ese é o camiño que vai de Bailadela da morte ditosa a Rastros.

Hai motivos. Moitos. Un por cada espectador que RVB levou ao teatro no pasado e outro por cada espectador que levará no futuro. Pero hai outro fundamental que garda relación intensa co prexuízo de que é ou que deixa de ser literatura. Se colocamos nunha ringleira a obra toda de RVB: Laudamuco, Bailadela, Saxo Tenor, Días sen gloria, Anxeliños, Animaliños, Criaturas, Rastros, As actas escuras, por exemplo, ¿hai moitas obras comparables? Escribir teatro tamén é de escritores.

Aínda habería máis porque RVB foi unha figura da escena e, polo tanto, foi actor e director, pero foi actor de televisión e de cine e esas circunstancias implican unha biografía pública próxima aos espectadores, unha biografía con moitos atractivos e cun obxectivo que aínda hoxe resulta útil ou, quizais, sexa hoxe máis útil que nunca: explicarnos para ben e para mal como é o mundo visto desde o teatro de aquí. Como é o mundo desde Galicia. Polo tanto. RVB Día das Letras 2013.

Só nos queda engadir que quen queira sumarse a esta iniciativa pode procurar polas rúas do país o formulario de adhesión ou ben enviar o seu nome, apelidos, dni e aqueles datos que considere necesarios a: robertovidalbolanho@gmail.com

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Xa vale de tanto poeta e tanta hostia…

Poxa de Poetas

Os creadores dos famosos recitais-combate da Hostia en Verso teñen “un estado na cabesa” e están xa imprimindo a súa propia moeda: os poetrodólares. Con ela poderedes mercar este sábado as almas das poetas Ledicia Costas, Lucía Aldao e Nolim González, nunha poxa que dirixirá María Lado e que se celebrará no Bar Hipólito de Vigo ás 22:00 horas.

A entrada non só é de balde, senón que aínda vos imos dar un sobre con pasta (os tales poetrodólares) para que poidades mercar a/o poeta que máis vos encha o ollo. E aqueles máis afoutos que consigades gañar a subasta levaredes a almiña metida nun precioso obxecto poético deseñado por unha artista de excelencia.

Todo isto estará amenizado polo desalmado músico Mig Seoane e conta coas mellores calificacións de Lehman Brothers e o Banco Europeo de Inversións.

Todo un choio, vaia.

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Poxa de Poetas

Un recital alieníxena! Grazas a todas!

O pasado sábado 14 de xaneiro. Un día antes de que marchase o último alien coñecido sobre a terra, tivo lugar un combate galáctico de poetas ou un combate de poetas galácticas, quen sabe.

O caso é que a nave nodriza do Bar Hipólito encheuse (unha vez máis) dunha serie de raros especimes amantes da poesía (si, si, cousas veredes) que nos fixeron sentirnos arroupados entre tanto becho alieníxena. Dende poetasdahostia só podemos darvos a todas e a todos as grazas por acompañarnos unha vez máis enchendo como enchestes esta nosa lanzadeira espacial. (Especialmente agradecidas estamos aos que tiveron que asistir a esa loita de titáns sen unha cadeira onde sentar (é o que teñen os transbordadores espaciais, o espazo vai moi xustiño).


Tamén queremos ter unha nota de agradecemento para as poetas e os poetas que tiveron a ben acompañarnos en tal singular combate: Silvia Penas, Edu Estévez, Nolim, O Leo, Ledicia Costas e Daniel Landesa. E para as incombustibles presentadoras Aldao e Lado (o de incombustibles está científicamente probado, non arden!) e ao xenial músico da hostia , mig, que lle botou un par de pentagramas galácticos ao choio…

Ata a próxima!!

Podedes ver unha crónica do acontecido aquí!

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados en Un recital alieníxena! Grazas a todas!

Entrevista dos Poetas da Hostia, en verso. Na Voz de Galicia, edición Vigo

O xornalista Jorge Lamas, da redacción de Vigo da Voz de Galicia, retounos a facernos unha entrevista e que a constestásemos en verso, co gallo da Hostia en Verso que se celebrará este sábado 14 de xaneiro no bar Hipólito.  Por suposto, pareceunos tal tolada que non puidemos rexeitar o convite. Aquí vos deixamos a imaxe da entrevista e o texto da mesma:

1¿Quen e cantos sodes os Poetas da Hostia?

Os poetas da hostia sonche todos
aqueles moi ousados que quixeron
probar nalgunha noite gloria e lodos
e nunha Hostia en Verso se bateron.

Como grupo non temos moito estado
estar, están sempre Ledicia Costas
dona Lucía Aldao, María Lado
e Daniel Landesa, o das respostas.

Eduardo Estévez, Riveiro Elvira,
Isaac Xubín e a Neves Soutelo,
saberán que estiveron quen os vira,
tamén Lara do Ar e mais o Leo.

Non falten entre os poetas os nomes
de Laura Sáez e Miguel Valverde!
Mentres, a Euterpe serven estes homes:
o Carácter e o Mig, que nunca perde.

Daniel Costas Currás, que me esquecía
o Xil Xardón, Xabier, o dos tres xes
tamén Fran Alonso e… que dicía?
ah! David Rodríguez! Todos os tes.

Mais se -pardiez!, redios!- memoria falla
é… polas moitas citas que levamos!
(Permita o lector que a desculpa valla,
é duro rimar pr’os que non rimamos).

2 ¿Tan bós sodes? (o digo polo nome)

Boh! Malos de todo non… inspirados.
Poetas da Hostia é truncamento,
-e prende ben, maquea en todos lados-
pois quedou o nome así, de momento.

3 ¿Pero non era aburrida a poesía?

A ver señor xornalista
voulle dicir unha cousa
nas verbas da nosa musa
a nosa mellor cantora.
Permita mesmo a licencia
que a chamemos nosa Diosa,
cante por nós Rosalía
sen cobrar taxas de autora:

“Eu cantar, cantar, cantei,
a grasia non era moita,
que nunca (delo me pesa)
fun eu meniña grasiosa”.

4 ¿Por que xurdiron as veladas-combates?

Sedíame eu nun museo, no balcón
e cercáronme uns poetas que eran dous
E nós atendendo a un recital! de quen era?

Estando no museo, ante o bar
cercáronme os poetas sen publicar
E nós atendendo a un recital! de quen era?

E cercáronme uns poetas sen editar:
-Isto é un tostón, non se pode aguantar.
E nós atendendo a un recital! de quen era?

Cercáronme os poetas para brindar,
tivemos unha idea para gozar.
E nós atendendo a un recital! de quen era?

Tivemos unha idea! ímola probar
de non morrer hoxe neste trovar.
E nós atendendo a un recital! de quen era?

5 ¿Hai improvisación?

Haiche improvisación, haiche
é a rolda kamikace.
Moito a temen os poetas
que ata invocan a Espronceda!
Lado e Aldao propoñen un tema
con tirón e algo de chicha,
nós sacamos das chisteiras
uns haikus de moita risa

6 ¿Como elexides o tema dos combates?

Poida que sexa nuns días o azar
Outras ha de ser a nosa mala hostia.
Pero se nalgo debemos confiar
sexa sempre na forza poderosa
de reunírmonos na barra dun bar
e catar moitas tapas saborosas
que logo da enchenta de viño e pan
é cando nacen as ideas máis tolas.

7 ¿Aliens versus Predators? ¿Que ten de poético tanta víscera?

Atoparás a resposta no amor
somos no fondo aliens os poetas
nunca vivimos de todo na terra
respiramos ben no espazo exterior.

Somos poetas, xénero predador,
o mesmo comemos miolos de asceta
que compoñemos fermosas cuartetas:
teras a resposta no corazón

que tamén é unha víscera coma outras
por moito que diga a literatura
así é, que non estamos de broma

comproben o sábado na disputa
e vexan se nos damos ou non de hostias
mais sempre son lapotes con tenrura.

8 ¿Como teño que dicir poetas ou poetisas?

Chámenos tunantes e tunantas
que mellor nos acae o nome
que nin somos señores con barba
nin baixo nariz lucimos bigote
tampouco levamos minisaia
e é moi pouco posible que note
se tras estas nosas chanzas
se atopa muller ou home.

9 ¿Que é o que máis valora o público nun recital-combate?

Pois valoran a variedade,
catro probas a superar
e valoran a calidade,
somos poetas superstars!
Valoran o guapos que somos
no corpo dos feros predators,
valoran os nosos esforzos
por vencer o equipo contrario.
Xa ves que hai bastantes motivos
para que o público o pase guai
así que arranca a túa Vespino
e achégate ao recital.

10¿Se hai empate ídes a penaltis?

Aquí o pobo importa, vota, decide o gañador
desta Hostia en Verso, eles son o mellor.
Disfrutan con contar, decidir, arbitrar,
é quen máis ordena, van a arrasar !
Pero se hai empate, quen fai de salomón?
son as presentadoras, emsís desta cuestión:
Aldao e Lado son máis que penalti… un gol.

11 ¿Que teño que facer para ser un Poeta da Hostia?

Adiós, ripios; adiós metros;
adiós aos actos eternos;
adiós, torre de marfil:
nin de coña nos veremos.

Miña Moleskine,  miña Moleskine,
Moleskine que xamais merquei,
garitos que quero tanto:
viva o bar! que arda o papel!

Guapos, feos; letras, ciencias,
Capuletos ou Montescos,
tanto ten como o chamemos,
nós e o público contentos.

Versos quentes; morte aos mornos!
verbas bala ao corazón!
recitamos dende a selva,
rediós como presta,  rediós!

Publicado en Sen clasificar | 1 Comentario

ALIENS VS. PREDATORS

E por fin chegamos ao 2012, o ano da fin segundo os Maias. E os Maias sabían ben o que dicían, moito máis que o Nostradamo ese que vaticinou ducias de datas para a fin. O 2012 é aposta única da civilización precolombina que, dito sexa de paso, souberon facer desaparecer unha cidade de ouro e extinguíronse como civilización, razón pola cal debemos darlles un voto de confianza. Ao fin e ao cabo se se lle da aos políticos… os indíxenas sonche máis simpáticos cos seus taparrabos e arcos e tal…

Vaia, que nos imos polos cerros da serra andina!

As poetasdahostia pregúntanse a diario como chegará esta anunciada fin. Baixarán un número indefinido de xinetes da apocalipse dos ceos? Será un meteorito o que acabe coa crise? unha grande erupción volcánica? Comeranos a todas E. Botín? Kim-Jong-Un construirá un robot xigante e se lle irá das mans? Mudará a kokakola o seu ingrediente segredo pola cicuta?

Logo de tanto pensar descubrimos que a única forma en que pode chegar a fin ten que ser por unha ameaza externa, xa que a humanidade non sería nunca tan estúpida como para autoextinguirse (ehem…) E de todas as ameazas externas E.T. parecíanos pouco impactante. Así que chegamos a definitiva conclusión de que os únicos bechos superiores que poden causar a nosa fin son os coñecidos Alien e Predator.

Para concluír

O próximo sábado, no histórico Bar Hipólito e da man das poetas presentadoras da gala María Lado e Lucía Aldao poderedes decidir cal das dúas bestas primixéneas será a que poña fin a este mundo. Para a defensa de cada bando contaremos coas poetas: Ledicia Costas, Nolim González, Edu Estévez, María N. Soutelo, O Leo de Matamá e Daniel Landesa.

Vas faltar a cita?

Publicado en Sen clasificar | 1 Comentario

BO NADAL!

porque ao poñer poesía na vida doutra persoa sempre crearás un vínculo único / porque axudar a un poeta desgrava en facenda, ou debería / porque a vida sen poemas e simplemente vida / porque un libro de poesía sempre queda ben na estantería e sempre loce ante as visitas / por que non? / porque os libros de poesía teñen poucas páxinas e gastan poucas árbores / porque si / porque cada vez que mercas un libro de poesía desintégranse tres kalashnikov / porque é a mellor forma de que mañá alguén faga o mesmo por ti / porque non mercades nunca poesía pero logo ben que lles dades día das letras a poetas / porque por cada libro de poesía que unha autora/autor vende pode pagar un 70% dun café se é que llo permite a tensión (arterial, non poética) / porque só regalando poesía serás un @poetadahostia

 

 

 

 

 

 

 

Publicado en Sen clasificar | 1 Comentario